WSPIERANIE INWESTYCJI

Do wydatków rządowych zaliczyć można także i te, które polegają na wspieraniu inwestycji (samorządowych, przedsiębiorstw) o szczególnym znaczeniu dla rozwoju turystyki. Oczywiście nie możemy zapominać też o wydatkach pośrednich, takich jak utrzymywa­nie i rozbudowa przejść granicznych, dróg o znaczeniu ponadlokalnym, portów lotniczych, wydatkach na ochronę środowiska i innych. I tutaj, jak w poprzednich przypadkach, niezbędne jest ustalenie pewnego klucza, według którego część tych wydatków moglibyśmy zaliczyć do kategorii turystycznych.

WYDATKI TURYSTÓW KRAJOWYCH

Nieco inaczej wygląda kwestia obliczania wydatków turys­tów krajowych. Część z tych wydatków wpływa do kasy biur podróży, część zaś jest wydatkowana u licznych usługodawców w miejscu zamieszkania, w trakcie dojazdu bądź w miejscu recepcji turystycznej. Pieniądze wydatkowane w biurze po­dróży, mogą być przeznaczone na zakup imprezy krajowej bądź zagranicznej. W przypadku krajowej sprawa jest oczywis­ta, w przypadku zagranicznej — do dochodu narodowego możemy wliczyć tylko tę część wydatków, która pozostaje u organizatora po opłaceniu kosztów refakturowanych za granicą. Wydatki te możemy względnie precyzyjnie obliczyć metodą budżetów rodzinnych, choć i ona posiada niestety wiele mankamentów.

METODA STRUMIENI PRODUKTÓW

W turystyce, jak wiadomo, głównym składnikiem produktu turystycznego są usługi. Ponieważ usług nie można magazynować, trzeba założyć, że sprzedaż usług równa się wielkości ich produkcji. Jeżeli jest inaczej, nadmiar zdolności usługowej, która nie została sprzedana, uznać można za bezpowrotnie stracony. Ułatwia to w jakiejś mierze liczenie, bowiem uznać możemy, że wydatki na zakup usług turystycz­nych równają się wartości wyprodukowanych usług. Przyjmując więc założenie, że wielkość wydatków na usługi turystyczne jest podstawą naszych obliczeń, musimy konsekwentnie za­stosować takie podejście w odniesieniu do pozostałych dóbr konsumpcyjnych i inwestycyjnych.

OBLICZANIE DOCHODU NARODOWEGO Z TURYSTYKI

Ponieważ nie zawsze wyprodukowane w kraju dobra i usługi znajdują zbyt, zatem to co rzeczywiście zostało skonsumowane można mierzyć za pomocą wydatków, które zarówno konsumenci dóbr i usług konsumpcyjnych oraz inwestycyjnych, a także rząd (występujący także w charakterze konsumenta) ponoszą na zakupy. Część nie zakupionych dóbr pozostanie w formie zapasów — nie zakupione, a gotowe do sprzedaży usługi zostają bezpowrotnie stracone. Istnieje też druga metoda mierzenia dochodu narodowego, która daje dokładnie takie same wyniki jak pierwsza. Jest to tzw. metoda kosztowa — polega na zsumowaniu cen czynników produkcji zużywanych w procesie wytwarzania.

BADANIA WYDATKÓW

Podaną kwotę dzieli się przez liczbę osób będących razem w Polsce na wspólnym utrzymaniu. Ankieta zawiera również pytania dotyczące podstawowych grup wydatków.Badania osób odwiedzających Polskę na jeden dzień.Są to badania zawierające zdecydowanie bardziej uprosz­czone pytania w stosunku do badań turystów zagranicznych.Badania wydatków osób odwiedzających Polskę na jeden dzień.Są to badania podobne do badań wydatków turystów.Corocznie w styczniu Instytut Turystyki prowadzi badania uczestnictwa mieszkańców Polski w wyjazdach turystycz­nych.

BADANIA MARKETINGOWE DOTYCZĄCE TURYSTYKI

Poza statystyką publiczną w większości krajów świata prowadzone są badania marketingowe, najczęściej o charak­terze komercyjnym obejmujące szereg różnych zjawisk zwią­zanych z turystyką. Należą do nich między innymi porównaw­cze badania aktywności turystycznej mieszkańców poszczegól­nych krajów. W Europie takie porównawcze badania o nazwie European Travel Monitor na zlecenie Europejskiej Komisji Turystyki (ETC) prowadzi firma IPK z Monachium. Podstawą raportów z poszczególnych krajów są reprezentacyjne badania na dwunastotysięcznych próbach mieszkańców (realizowane co 2 miesiące na próbach 2 tys. respondentów ankietowanych w miejscach zamieszkania).

WYDATKI CUDZOZIEMCÓW

WTO rekomenduje, aby wszystkie wydatki cudzoziemców związane z podróżą do danego kraju zaliczać do wpływów
tego kraju z turystyki, zaznaczając jedynie podział na dwie grupy, gdy wpływy od odwiedzających jednodniowych stano­wią istotny procent wszystkich wpływów. Dla badania wydat­ków cudzoziemców w danym kraju, które zgodnie z definicją WTO są równe wpływom kraju z turystyki, stosuje się zasadniczo dwie metody:Metodę banku centralnego — w uproszczeniu stosuje się następującą metodę: na podstawie obrotów z za­granicą centralny bank szacuje wielkość wymiany walut nie związaną z handlem zagranicznym i uzupełnia ją  0    wpływy biur podróży od zagranicznych kontrahentów.

ODWIEDZAJĄCY JEDNODNIOWI

Dla gospodarek wielu krajów, a na pewno dla gospodarek wszystkich regionów przygranicznych ważną kategorią są odwiedzający jednodniowi. Przez prawie całą dekadę lat dziewięćdziesiątych zasoby dewizowe Polski rosły dzięki tzw. handlowi przygranicznemu. Można powiedzieć, że odwiedza­jący jednodniowi to nie turyści. Ale dla wielu wysp Morza Karaibskiego i wielu portów bałtyckich ważnym źródłem dochodów są uczestnicy rejsów statkami wycieczkowymi —   typowi turyści, przebywający w porcie kilka godzin i robiący zakupy za wieleset dolarów.